Merhaba sevgili okur,

Benim hikâyem, kendimi sürekli yorgun, bitkin ve halsiz hissetmemle başladı.

Sabahları kalkmak eziyete dönüşmüş, gün içinde enerjim neredeyse sıfıra inmişti.

İlk başta “herhalde sadece çok çalışıyorum” diye düşündüm.

Ama bu yorgunluk geçmek bilmedi.

En küçük iş bile beni zorlar olmuştu.

Ben, demir eksikliğiyle yaşayan biriyim.

Enerjim bazen o kadar düşük oluyor ki, cep telefonumun şarjı bile benden daha uzun dayanıyor.

Başta çok önemsemedim; “yoğunluktandır, mevsim geçişi işte” deyip geçtim.

Ama zamanla anladım ki bu sürekli yorgunluk halinin başka bir sebebi varmış.

Belki sen de benzer bir durum yaşıyorsun. Belki de bu satırlar sana tanıdık gelecek.

Çünkü bazı yorgunluklar vardır ki dinlenmeyle geçmez.

Uykunu alsan da hâlin yoktur.

Gözlerini açarsın ama uyanamamışsındır.

Günler geçer ama enerji bir türlü yerine gelmez.

Bende bu durum uzun süre devam etti: Yorgunluk, halsizlik, dalgınlık, motivasyon eksikliği…

Başta hep dış etkenlere bağladım.

Ama bir gün “artık bir şeyler yolunda gitmiyor” dedim ve bir kan tahlili verdim.

Sonuç: Demir eksikliği.

İtiraf etmeliyim, başta basit bir eksiklik gibi geldi.

Ama işin içine ibadetler ve günlük yaşam kalitesi girince, aslında ne kadar etkili olduğunu fark ettim.

Sabah namazına kalktığımda bedenim öyle ağır geliyordu ki, sanki her uzvum tek tek uyanmayı reddediyordu.

Namazı kılıyordum elbette ama ardından içimde bir istekle zikir yapmak, dua etmek isterken bedenim buna izin vermiyordu.

Eskiden sabahları huzurla yaptığım ibadetler artık kısa ve güçsüz geçiyordu.

O an şunu fark ettim: Ne ruh eksik, ne istek.

Ama beden desteklemeyince insan kendini yarım hissediyor.

Bu da bana önemli bir şeyi hatırlattı:

Beden bir emanet.

Ona iyi bakmak sadece sağlık meselesi değil; ruhsal derinliğin, ibadetin, huzurun da bir parçası.

Demir eksikliği gibi görünse de, aslında etkisi çok geniş. 

Devami

Hakime Zeytin