Bazฤฑ insanlardan รถyle soฤudum ki, artฤฑk iyilikleri bile dokunsun istemiyorum.
Ne bir tebessรผm, ne bir selam, ne de sahte bir yakฤฑnlฤฑkโฆ
Hepsi yorgun bir ruhun รผzerine giydirilmiล aฤฤฑr bir yรผk gibi.
Bir zamanlar deฤer verdiฤim, uฤruna emek harcadฤฑฤฤฑm insanlar artฤฑk hayatฤฑmda gรถrmek istemediฤim siluetlere dรถnรผลtรผ.
Bu bir nefret deฤil; daha รงok derin bir hayal kฤฑrฤฑklฤฑฤฤฑ ve iรงsel bir kopuล.
Zamanla รถฤrendim ki; bazฤฑ uzaklฤฑklar korunmak iรงin, bazฤฑ suskunluklar ise kendini duyabilmek iรงindir.
Herkesin “iyi” olduฤu bir dรผnyada bile, bazฤฑ iyiliklerin yรผzeysel olduฤunu anladฤฑฤฤฑnฤฑzda, dokunmalar bile itici geliyor.
รรผnkรผ niyetle temas arasฤฑndaki farkฤฑ รถฤrendik.
Belki bu bir savunma mekanizmasฤฑ, belki de geรง kalmฤฑล bir fark ediล.