Ve biz hayretle diyoruz ki: “Vay be, ne kadar değerliymiş!”

Çünkü o parayla bir ev alınabiliyor.

Eğer o ev güzel bir semtteyse, yine aynı tepki geliyor:

“Muhit harika! Orada ev sahibi olmak ne büyük şans…”

Değer biçiyoruz, hayran kalıyoruz.

Ama toprağın içindeki elementlerden, ince ince işlenerek yaratılan bir insanı “normal” karşılıyoruz.

Bir tek saç telinden, yüzündeki bir ifade çizgisinden, içinde taşıdığı ruh, akıl, sevgi ve güzellikten söz

etmiyoruz bile.

Oysa sadece “insan”dan söz ediyorum…

Yüz milyarlarca hücreden oluşan,  Hisseden, düşünen, konuşan,

İnşa eden, öğrenen, sevebilen bir varlıktan…  Ve biz bunu sıradan görüyoruz.

Bir insanın yaptığı tabloya, heykele hayran kalıyoruz.

Ama Rabbimizin yarattığı bu eşsiz mucizeyi çoğu zaman fark etmiyoruz.

Oysa sadece bir insanı izlemek bile, Allah’ın kudretini gösteren apaçık bir delildir.

İnsanın yaptığı her şeye değer biçmek kolay… Bir bina, bir resim, bir eşya…

Üzerine değer konuluyor, kıymet veriliyor.

Peki ya Allah’ın yarattığı en büyük sanat eseri olan insana ne kadar kıymet veriyoruz?

Ne kadar farkındayız bu mucizenin?

Rabbimiz buyuruyor ki: “Dağları, yeryüzünün dengesini sağlasın diye yerleştirdik.”

Ama insanın umurunda değil…

Gördüğü yere bina dikiyor, doğayı tahrip ediyor, yıkıyor, yok ediyor.

Ne doğaya saygı var, ne ilahi düzene…

Sadece bugünü düşünüyor, sadece kendini…

Oysa yaratılan her şeyde bir ölçü var, bir denge, bir hikmet…

Ama biz, Allah’ın sanatını görmezden gelip kendi yaptıklarımızla övünüyoruz.

En değerli varlık olan insanı küçümsüyor, onunla birlikte dünyayı da tüketiyoruz.

Şimdi sormanın vaktidir:  Gerçek değer nedir?

Gerçek sanat kimin elindedir?

Geçici mallar mı büyüktür, yoksa insanı insan yapan ruh mu?

Belki bir gün, bu soruları içtenlikle sorduğumuzda,

Aynadaki mucizeyi fark ederiz…

Karşımızdakinin bakışındaki ışığı görürüz…

Ve dağların sessiz salınımındaki o ilahi dengeyi…

Ve işte o zaman deriz ki:

“Rabbimin sanatı ne kadar büyük ve kıymetliymiş!”

Elhamdülillah.

Selam ve dua ile…