Selamlar….

Gençken, zenginliğin her şeyi güzelleştireceğini sanıyorsunuz.

Para olsun…

Hayat daha kolay olur. Güzel bir evin olur, rahat bir koltuğun, sıcak bir çayın.

Pahalı kıyafetlerin, son model telefonun, tatillerin, arabaların…

Her şey daha güzel olur sanıyorsunuz. Daha sessiz, daha sorunsuz… Daha huzurlu.

Ama sonra fark ediyorsunuz… Öyle değil.

Çünkü bir gün bir bakıyorsunuz, çevrenizdeki o zengin dediğiniz insanlar var ya —en çok da onlar yorgun.

Evleri büyük ama odalarında huzur yok. Dolapları dolu ama içleri boş.

Çok kazanıyorlar ama rahat yaşayamıyorlar. Sürekli tetikteler.

Gerçekten bakıyorum bazen: Girdikleri bir ortamda rahat oturamıyorlar.

Birilerini memnun etmeye çalışıyorlar, sürekli bir “duruş”, sürekli bir “mesafe”…

Yanlarına oturduğunuzda, samimiyet yok. Gözler hep bir şey saklıyor.

İçten bir gülüş arıyorsunuz ama gelmiyor. Ve diyorsunuz ki kendi kendinize:

“Bu mu yani zenginlik? Her şey var ama huzur yoksa, neye yarar?”

Ben artık insanlara başka bir gözle bakıyorum.

Yanına oturduğumda içim huzurlumuyum, yoksa kendimi kasıyor muyum?

Girdiğim bir ev, isterse tek göz olsun… Eğer içinde dua varsa, sessizlik huzur veriyorsa,

Bir köşede seccade seriliyorsa —o ev bana saray gibi geliyor.

Ama bazı evler var… Işıl ışıl, her şey son model. Ama içinde bir şey eksik.

O kadar eşya arasında bir insan kendine yer bulamıyor.

Yoruluyorsun o evde… Oturduğun koltuk bile seni sıkıyor.

İşte o yüzden diyorum ki:

Gerçek zenginlik, huzurdur.

Sofra var ama iştah yok. Muhabbet var gibi ama samimiyet yok.

Dua ediliyor ama dil gitmiyor.

İşte ben en çok o anlarda yoruluyorum.

Bir şey demeyen, ama varlığıyla bile insanı yoran insanlardan.

Ve artık anladım…

Gerçek zenginlik, insanın huzur duyduğu yerde oturabilmesidir.

Ne giymişim, hangi koltukta oturuyorum, evin metrekaresi kaç… Bunların hiçbiri değil mesele.

Yanındaki insan seni rahatlatıyor mu? Kendin gibi olabiliyor musun?

Bütün mesele bu.

Daha fazlası, daha yenisi, daha gösterişlisi… Bunlar sadece göz doyuruyor.

Kalp hâlâ aç.

Ben yanımda, bir çay içerken bile içimi yormayan insanları seviyorum.

Diken üstünde oturtmayan, laf sokmayan,  içini daraltmayan insanları.

Belki çok şeye sahip değilim. Ama içim rahat.

Zenginliği sadece parayla ölçmek… Ne büyük yanılgı.

Bir toplum olarak belki de hep yukarıya bakmaktan yorulduk.

Hep daha fazlasını isteyen gözlerle dolu sokaklar. “Onda varsa bende de olsun” diye diye şükretmeyi unuttuk.

Oysa gerçek zenginlik, iç huzuru olan bir insan, sofrasında bereket, evinde dua olan bir yaşam.

Zenginleri kötülemek için söylemiyorum. Ama ne olursun, bir dur. Bir düşün.

Huzurun var mı? Varsa, zaten zenginsin.

Bazen “bereket” sadece ekmeğin büyüklüğü değil, o ekmeği paylaşacak bir gönlün olmasıdır.

Ve unutma: “İnsanın serveti, kalbinin huzurudur.”

Ve o yüzden diyorum ki:

Yanında huzur bulduğun insanlar varsa, şükret.

Çünkü sen zaten zenginsin.

Gerçek zenginlik, içini daraltmayan insanlara sahip olmaktır.

Belki bu yazıyı sen de yorgun bir günün sonunda,

Sessizce iç çekerek okuyorsun.

Belki sen de o diken üstü halleri iyi tanıyorsun.

Şunu bil: Senin huzurun kıymetli.

Ve eğer kendin gibi olabildiğin bir kişi bile varsa hayatında —

Sen zenginsin. Hem de en hakikisinden.

Selam ve dua ilee…

𝓗𝓪𝓴𝓲𝓶𝓮 𝓖𝓾𝓵𝓼𝓾𝓶 𝓗𝓲𝓬𝓻𝓮𝓽

Quand on est jeune, on croit que la richesse rend tout plus beau.

Que si on a de l’argent…

La vie devient plus facile. Une belle maison, un fauteuil confortable, un thé chaud.

Des vêtements chers, un téléphone dernier modèle, des vacances, des voitures…

On imagine que tout devient plus beau. Plus calme, plus simple… Plus paisible.

Mais ensuite, on réalise… que ce n’est pas comme ça.

Parce qu’un jour, on regarde autour de soi, ces gens riches — et ce sont eux les plus fatigués.

Leurs maisons sont grandes, mais il n’y a pas de paix dans leurs chambres.

Leurs placards sont pleins, mais eux sont vides à l’intérieur.

Ils gagnent beaucoup, mais ne vivent pas en paix. Toujours sur le qui-vive.

Je regarde parfois vraiment : dans une pièce où ils entrent, ils ne peuvent pas s’asseoir tranquillement.

Ils essaient de plaire à quelqu’un, toujours une « posture », toujours une « distance »…

Quand tu t’assois à côté d’eux, il n’y a pas de sincérité. Les yeux cachent toujours quelque chose.

Tu cherches un vrai sourire, mais il ne vient pas. Et tu te dis à toi-même :

« C’est ça la richesse ? Avoir tout mais pas la paix, à quoi ça sert ? »

Maintenant, je regarde les gens autrement.

Quand je m’assois à côté de quelqu’un, suis-je en paix ou est-ce que je me tends ?

Une maison, même petite… si elle contient une prière, si le silence donne la paix,

Si un tapis de prière est posé dans un coin — cette maison me paraît un palais.

Mais certaines maisons… brillantes, tout est dernier cri. Mais il manque quelque chose.

Parmi tant de choses, une personne ne trouve pas sa place.

Tu es fatigué dans cette maison… même le fauteuil où tu t’assois te serre.

C’est pourquoi je dis :

La vraie richesse, c’est la paix.

Il y a un repas, mais pas d’appétit. Il y a de la conversation, mais pas de sincérité.

On prie, mais les mots ne viennent pas.

Ce sont ces moments où je suis le plus fatigué.

Les personnes qui ne disent rien, mais dont la présence fatigue quand même.

Et maintenant, j’ai compris…

La vraie richesse, c’est de pouvoir vivre là où on trouve la paix.

Peu importe ce que je porte, sur quel fauteuil je suis assis, la taille de la maison… Ce n’est pas ça le sujet.

Est-ce que la personne à côté de toi te calme ? Est-ce que tu peux être toi-même ?

C’est tout ce qui compte.

Le reste — plus, nouveau, plus voyant… ça ne nourrit que les yeux.

Le cœur reste vide.

J’aime les gens avec qui, même en buvant un thé, je ne suis pas fatigué.

Ceux qui ne te mettent pas sur la défensive, qui ne te lancent pas de piques, qui ne te serrent pas le cœur.

Peut-être que je n’ai pas beaucoup de choses. Mais je suis en paix.

Et c’est pour ça que je dis :

Si tu as des gens à côté de toi où tu trouves la paix, sois reconnaissant.

Parce que tu es déjà riche.

La vraie richesse, c’est d’avoir des personnes qui ne te serrent pas le cœur.

Peut-être que tu lis ceci à la fin d’une journée fatiguée,

En soupirant silencieusement.

Peut-être que tu connais bien ces moments où tu es sur le qui-vive.

Sache une chose : ta paix est précieuse.

Et si tu as au moins une personne auprès de qui tu peux être toi-même —

Tu es riche. Vraiment riche.

Mesurer la richesse uniquement avec de l’argent… Quelle grande erreur.

En tant que société, nous sommes peut-être fatigués de toujours regarder vers le haut. Des rues pleines de regards qui veulent toujours plus. En voulant « ce qu’il a, je veux aussi », nous avons oublié d’être reconnaissants. Pourtant, la vraie richesse, c’est une personne en paix intérieure, une vie où il y a l’abondance sur la table et la prière dans la maison.

Je ne dis pas cela pour critiquer les riches.
Mais s’il te plaît, arrête-toi un instant. Réfléchis.
As-tu la paix ?
Si oui, alors tu es déjà riche.

Parfois, « l’abondance » n’est pas la taille du pain, mais le cœur qui est prêt à le partager.
Et n’oublie pas :

« La richesse d’une personne, c’est la paix de son cœur. »

Paix et prières..

𝓗𝓪𝓴𝓲𝓶𝓮 𝓖𝓾𝓵𝓼𝓾𝓶 𝓗𝓲𝓬𝓻𝓮𝓽