Selamun aleyküm.
Ninem bana çok kızardı.
Her perşembe annemin getirdiği erzaklara sarılı gazeteleri büyük bir iştahla okuduğumu görünce başını sallardı.
Ne var o gazetelerin içinde diyee? 🙂
Aslında başka başka şeyler de dedi ama…
şimdi onları buraya yazmıyorum ben 😉
O zamanlar kasabamızda gazete bulunmazdı; ilçeye gidenler getirirdi.
Amcam gece bekçisiydi, her nöbet dönüşü elinde Yeni Asır gazetesiyle gelirdi ama haberleri pek sevmezdim.
Ben ise annemin alışverişten kalan o gazete parçalarını bile atmaz, hepsini satır satır okurdum.
Eski haberler, trt geçmiş program akışları, sararmış satırlar…
Ne bulsam okurdum.
Çocukluğumdan beri içimde hiç sönmeyen bir okuma hevesi vardı.
Amca kızlarının foto romanlarını, elime geçen defterleri, kitapları…
Derslerimin dışındaki her şeyi okumayı severdim.;)
Bugün de bu huyum değişmedi.
Aldığım bir kitabı yarım bırakmak bana göre değildir.
Hele gönlüme hitap eden bir kitapsa, elimden düşmez; defalarca okurum.
Bugün kütüphanemdeki düzenli dünya yerlere saçılmıştı.
Kitaplar birbirine karışmış, defterler dağılmıştı.
O an düşündüm; eğer kendi çocuklarım olsaydı belki de yüksek sesle
“Ne yaptınız siz burayı, delirtecek misiniz beni?” derdim.
Ama içimden tek bir kızgınlık bile geçmedi.
Her kitabı sabırla topladım, her defteri özenle yerine koydum.
Hatta bir an durup gülümsedim.
Küçücük elleriyle gösterdiği merakı, hevesi ve çabayı takdir ettim dogrusu.
Tahmin ettiğiniz gibi, yapan kitaplarimi dagitan yerlere saçan torunumdu.:)
İnsan yaş aldıkça öfkesi değil, merhameti büyüyor sanırım.
Bazen hiçbir şey yapmak istemiyorsanız, içiniz yorgunsa, kalbiniz daralmışsa bir bebeği izleyin.
Onun hareketlerini, bitmeyen azmini, karşılıksız sevgisini…
İnsana şükür sebebi olur.
Bebekler kaybetmekten korkmaz; bu yüzden huzurludurlar.
Biz büyükler ise kaybetme endişesinin ağırlığıyla yürürüz.
Bu yüzden bir bebek kadar cesur, bir çocuk kadar ferah olamayız.
Torunumla geçirdiğim zamanlarda bir şeye daha şükrettim.
Rabbim çocuklarımı genç yaşta nasip etmiş, hamd olsun.
Kırktan sonra çocuk büyütmenin hem cesaret hem kuvvet istediğini şimdi daha iyi anlıyorum.
Genç anne olmak meğer ne büyük bir nimetmiş.
Gençlere tavsiyemdir: Otuz olmadan, kırkı geçmeden anne olun.
Bu, kendinize yapacağınız en güzel iyiliklerden biridir.
Elbette “Tek başına çocuk olmuyor ki” diyeceksiniz.
Evlenecek biri olsun ama… evi olsun, işi olsun, düzeni olsun,
kariyeri parlak, kazancı tatmin edici olsun.
Hatta evi de zahmet olmazsa benim üzerime yapsın.
Öyle ya… Armudun sapı , üzümün çöpü mesele.
Beğenmemek kolay, elemek marifet sanılıyor.
Söz çok, bahane çok, istek sınırsız.
Herkes bir elin nesi var iki elin sesi var diyemiyor ama kimse elini taşın altına koymuyor.
Herkes hazır bir hayat istiyor, kimse birlikte hayat kurmaya yanaşmıyor.
Sonra da şaşkınlıkla soruluyor: “Niye olmuyor?”
Çünkü liste uzun, ömür kısa.
İnsan anlatmaya kalksa sayfalar yetmez ama benim demir eksikliğim var, uğraşamam size laf anlatmaya, neyse.
Şunu söylemek isterim: Eğer birbirinizi Allah için severseniz,
Rabbim eşinizi de, işinizi de, yolunuzu da tam vaktinde ve tam hayırlısıyla karşınıza çıkarır.
Yeter ki O’na güvenin. Yeter ki kalbinizi O’na yaslayın.
Allah için sevin… Menfaat için değil, alışkanlık için değil, yalnız kalmamak korkusuyla hiç değil.
Allah’ın haramlarını haram, helallerini helal bilen biriyle evlenin.
Çünkü böyle bir kalpte sadakat de olur, merhamet de, adalet de.
Unutmayın, Allah için başlayan bir bağ
dünyada huzur, ahirette de yoldaş olur. 🌿
Selam ve dua ile.
Not eski bir yazidir:)