Eşiniz, çocuklarınız ya da yalnızlığınız…
Bunlar toplumun ortak malı değil.
İnsanlar, başkasının hayatına karışmayı bir hak zannediyor.
Sormadıkları tek şey şu: “Bu hayatın bedelini ben mi ödüyorum?”
Cevap hayırsa, yorum da gereksiz.
Eş seçimi kolay konuşulur, zor yaşanır.
Dışarıdan bakan herkes bilir, akıl verir, yol çizer.
Ama evin içindeki sessizlikleri, omuzlara binen yükü, sizin verdiginiz mücadeleyi bilmez.
Çocuk konusu da öyledir.
Olsun derler, olunca karışırlar.
Az derler, çok derler, geç derler, erken derler.
Hiçbirinde yanınızda değillerdir ama hepsinde fikir sahibidirler.
Yalnızlığa gelince…
Onu da eksiklik gibi anlatırlar.
Oysa bazen yalnızlık, yanlış bir kalabalıktan daha onurludur.
Şunu netleştirmek lazım:
Sorumluluğunu almadığın hayat hakkında söz hakkın yok.
Devami…. Hakime Zeytin