Selamun aleyküm,
Eskiden okumayı da konuşmayı da çok severdim.
Nereden geldiğini bilmediğim gülmelerim vardı.
Kendi anlattığıma kendim gülerdim çoğu zaman.
Bazıları burun kıvırır, akıl verenler de olurdu: “Bak kızım, insan kendi anlattığına kendi gülerse deli derler.” derlerdi.
Önce o gülmelerime veda ettim, sonra boş konuşmalarıma…
Hepsini Kur’an-ı Kerim Öğretti Bana… Hâlâ Öğreniyorum 🌿
Allı, kırmızı, pembe kıyafetlerden gönüllü olarak vazgeçtim.
Sonbahar gibi oldu renklerim; açık kahverengi, koyu kahverengi, gri tonları…
Şükrediyorum bu hâllerimi
Kur’an-ı Kerim Öğretti Bana… Hâlâ Öğreniyorum 🌿
Yanlış anlaşılma olmasın; herkes istediği rengi giyebilir, tercihler kişiseldir.
Eskisi kadar okuyamaz oldum, arada molalar verdim.
Ama okumak hiçbir zaman vazgeçilmezim olmaktan çıkmadı.
Yalnız şunu fark ettim: Okuduklarım hep dolu şeyler değilmiş.
Meğer ne çok boş şey okumuşum…“
Mesala Rus yazarların klasik romanları…” Okudum.
Zaman kaybi
Oysa bir Rus İslam âlimi olsaydı ve imanımıza katkı sağlasaydı, işte o zaman okumaya değer olurdu.
Hiçbir zaman kitap yazarlarının düşünce tarzını, yaşam şekillerini önemsememişim.
Kur’an-ı Kerim okuyana kadar bunun farkında bile değildim.
Oysa karşınızdaki insanın düşüncelerini okuyorsunuz; inancınızı rahatsız eden satırlara denk
gelince –Allah muhafaza– insanı şirke kadar sürükleyebiliyor.
Günahların en büyüğü…
Kur’an okumaya başlayana kadar ne çok şeyin farkında değilmişim.
Meğer öğreniyormuşuz…
Allah’ım ilmimizi artır, öğrendiklerimizle amel etmeyi de nasip et.
Yazarken sanki sizler karşımdaymışsınız gibi hissediyorum.
Bu yüzden bazen yazılarım dağınık oluyor.
Hakkınızı helâl edin, acemiliğime verin.
Meğer yaşadığımız güzellikler de çirkinlikler de gayesiz değilmiş.
Ömer bin Hattab (r.a) “Gayesiz olur mu fani âleme geliş? İslam’ı yaşamak büyük iştir.” der.
İslam’ı yaşamayı; yolunu, yordamını, usulünü öğreniyorum.
Rabbim yaşamayı da nasip etsin.
Dünyada tek korkunuz ne olur biliyor musunuz?
“Allah’ım, ben samimi miyim?” diye kendinizi sorgulamak…
Kur’an okumanın güzelliğinde öğrendim bunları.
Daha da öğreniyorum. İlk sayfayı açar gibi heyecanla…
Gevezeliklerimi unuttum. Şımarıklığımdan utandım.
Hüzünlerimi, sevinçlerimi, kavgalarımı nasıl yaşamam gerektiğini öğrendim.
Meğer hiçbir şey tesadüf değilmiş.
Canımızı yakanlar da yüzümüze gülenler de…
Dökülen gözyaşları da sevinçler de, yalnızlıklarım da tesadüf değilmiş.
Yalnız olmadığımı öğrendim.
Sabri öğrendim. Şükrü öğrendim.
Kur’an-ı Kerim sayesinde…
Ben yolculukta Kur’an okumayı çok severim.
Araba bulunur hemen… Parkta, dağda, ovada…Denizde
Gezmek için nereye gittiysek, Kur’an da benimle gelmiştir.
Gittiğim her yerde okurum.
Elhamdüllilah
Çünkü benim için Kur’an belli bir zamana, belli bir mekâna ait değildir. O, hayatın içindedir.
Geçen gün eşim cuma namazındaydı.
Karşı parktaki bankta onu bekliyordum.
Çantamda Kur’an-ı Kerim vardı.
Çıkardım ve okumaya başladım.
Bir süre sonra kendi aralarında konuşmaya başladıklarını fark ettim:
“Bak, kadın burada Kur’an okuyor…”
O an içime bir ürperti düştü. “Acaba riya mı ediyorum?” diye geçirdim kalbimden.
Ama sonra düşündüm… Ben evimde de böyleyim.
Bizde Kur’an özel bir zaman dilimine sıkıştırılmaz.
Evin Her köşede bulunur. Elhamdüllilah
Mutfakta da vardır, odalarda da…
Çünkü Kur’an hayatın tam ortasındadır.
Okumaya çalisirim…
Bir gün karşı komşum, eşimle dağa gezmeye gideceğimizi duydu.
Elimde Kur’an’ı görünce şaşkınlıkla sordu:
“Mezarlığa mı gidiyorsunuz?”
Gülümseyerek cevap verdim:
“Hayır, gezmeye gidiyoruz.
Kur’an sadece ölüler için değil ki… Mezarlıklar için hele ki hiç değil …”
Bizler için 🙂
Ayaküstü Kur’an okumanın güzelliğini anlattım ona.
Bazen ezberlediğimiz sureleri bile unutabiliyoruz.
İşte yolculuklarda dinlerim tekrar ederim.
Hem zihnim tazelenir hem kalbim.
Elhamdülillah.
Bir parka gittiğinizde yanınıza Kur’an alın.
Bir ağacın altında oturun ve bir sûre açıp okuyun.
Alacağınız huzuru hiçbir şeyle ölçemezsiniz.
Kur’an okumanın huzurunu yaşamanız için yazdım bunu.
Çünkü bazı güzellikler anlatılınca çoğalıyor.
Allâhumme bârik (اللهم بارك) 🌿
Ömer bin Hattab (r.a)’a nispet edilen şu söz ne kadar düşündürücü:
“İnandığınız gibi yaşamazsanız, yaşadığınız gibi inanmaya başlarsınız.”
Dolayısıyla okuduğumuz kitaplar imanımıza iman katmalı, bizi Allah’a yaklaştırmalı.
Öncelik Kur’an-ı Kerim olmalı; ardından Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) sözleri ve sünneti, sahabelerin hayatları…
Özellikle Ömer bin Hattab (r.a)’ın hayatını okumaya başlamak istiyorum.
Ramazan’dan sonra inşallah…
Evlatlarına ve eşlerine olan tavırları öyle güzel ki… Allah ona rahmet etsin.
Okumanızı tavsiye ederim.
Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:
“Allah’ım, şu iki adamdan –Ebû Cehil ve Ömer b. Hattâb’tan– sana en sevimli olanı ile İslam’ı güçlendir.”
Ve Allah’a en sevimli olan Ömer’di. (Tirmizî)
Allah’ım hatalarımızı ve günahlarımızı affet. Geleceğimizi geçmişimizden hayırlı eyle. Âmin.
Selam ve dua ile kalın.
Hakime Gülsüm 🌿(Not eski bir yazi )